Jara cię to wszystko bo zdajesz sobie sprawę z tego, że to twoje ostatnie dni.
Depresjo.
Z tobą też czuję się jakby każdy z moich dni był ostatni.
Więc jeżeli już widzę i czuję motywację na zobaczenie czy zrobienie czegokolwiek, to wychodzę i to robię.
Idę na ławeczkę, udawać przed łabędziami, że przyniosłam im chlebek, nasiona.
Idę usiąść przy jeziorze, żeby widzieć i czuć jak wszystkie moje problemy oddalają się razem z falami na tafli.
Idę istnieć. Poczuć przez chwilę, że żyję, że razem z wydychanym powietrzem po zaciągnięciu się, z moich płuc wylewa sie zdrowy, niezatroskany, wolny oddech. I leci tak daleko, że przez chociaż chwilę czuję się spełniona.
